Subsidieregeling vorming en scholing raadsleden.

Zoals bekend krijgen lokale politieke partijen geen algemene subsidie zoals landelijke partijen die in de Tweede Kamer zitten wel krijgen.

De PvdA bijvoorbeeld ontvangt 2,2 miljoen euro plus € 550.000,-- voor het wetenschappelijk ( De rode rozen die Wouter Bos in Venlo dus uitdeelde zullen dus wel niet betaald zijn door de plaatselijke PvdA afdeling).

De lokalen lopen al jaren tegen dit onrecht te hoop. Tot voor kort tevergeefs.

Maar op 18 mei 2009 heeft Minister Ter Horst de subsidieregeling vorming en scholing raadsleden gepubliceerd.

Gelden eigenlijk bedoeld voor de lokalen om hun raadsleden te scholen.

Edoch art 2 lid 1 van de regeling stelt:

De Minister verstrekt na een aanvraag van een politieke partij subsidie aan die politieke partij voor de kosten van vorming en scholing van raadsleden.

Artikel 3 sluit lokale afdelingen van een landelijke of provinciale partijen uit een aanvraag in te dienen.

En het resultaat:

Opleidingsgeld voor raadsleden gaat vrijwel geheel naar landelijke partijen.

Dat blijkt uit een overzicht dat Binnenlands Bestuur opvroeg bij Binnenlands zaken.

In totaal is € 400.000,-- beschikbaar . Hiervan gaat € 370.807,-- naar partijen die landelijk actief zijn. Dit bedrag komt bovenop de circa € 15 miljoen die ze al krijgen op grond van de Wet subsidiëring politieke partijen .

De resterende € 30.000,-- is verdeeld over 143 lokale partijen. Die krijgen soms een bedrag van enkele tientjes, niet genoeg om scholing in te kopen.

Ongeveer een derde van alle raadszetels wordt bezet door lokale partijen.

De Vereniging van Plaatselijke Politieke Groeperingen noemt de gehanteerde verdeelsleutel

“onzinnig”.

(Hoofdartikel Binnenlands Bestuur dd 13 november 2009).

Gemeentebelangen noemt het de “gek “aansteken. Maar wij betalen het zelf wel.

Partir c’est mourir un peu. Een bekend gezegde dat naar ik verwacht voor mij niet zal opgaan. Al is dit dan mijn laatste Raadsvergadering, ik blijf in de buurt en zal alles van nabij blijven volgen.

In de vier jaar onderbreking van mijn Raadslidmaatschap verzorgde ik mijn column “Vanaf de zijlijn gezien”. Met de veranderingen en versobering in de krantenwereld lijkt een nieuw begin van die rubriek niet haalbaar. Het is nu de bedoeling om die rubriek op onze website Gemeentbelangenlemsterland.nl te vervolgen. Daarom een herhaling van mijn oproep aan de Raad bij mijn gedwongen vertrek in 1998: maak het gezellig in de Raad, doe leuke uitspraken en verlies daarbij niet uit het oog dat het in de Raad om serieuze zaken gaat.

Zo aan het eind van een periode in je leven en dan ook nog tegen het einde van het jaar, kijk je toch even terug. Eerst naar het dieptepunt van de afgelopen bijna acht jaar. Dat was mijn foute stemmen over het zwembad/strandpaviljoen. Een vergissing, maar wel een die hard aankwam. Ik wilde de consequenties hiervan trekken maar kreeg zoveel druk, ook uit andere fracties, dat ik gebleven ben. Een maand later kregen we de kans om mijn fout te herstellen. Dat leverde collega Bangma een wapen op in het debat: af en toe kwam er de opmerking als er een besluit genomen werd van dan veranderen we dat volgende maand maar weer.

Waar een dieptepunt is, is meest ook een hoogtepunt. Dat kwam voor mij vanavond. De beslissing over de bouw van de sportzaal in Echten. De dorpen krijgen nu de beste sportaccommodatie die op een financieel verantwoorde manier te behalen is. Graag hadden we het nog beter en luxer gedaan maar dat kon nu eenmaal niet. Ik ben blij dat ik deze beslissing nog mee kon nemen.

Het is vreemd dat twee punten die er voor mij uitspringen op sportterrein liggen. Sport is nu eenmaal nooit mijn hobby geweest. Mijn opvatting is lang geweest: maak van alle sportvelden volkstuintjes en van sportzalen en hallen theaterzalen en bioscopen. In de zeventien jaar dat wij de theeschenkerij bij v.v. Lemmer verzorgden heb ik van de wedstrijden alleen hoge ballen gezien die boven de tribune uit kwamen. Dat was mijn privé instelling, waar het Raad of commissies aanging liet ik het verstand boven het gevoel gaan. De laatste tijd kijk ik er wel anders tegenaan. Doordat ik bij gebrek aan vrijwilligers ook meedraai in de presentatie van Lemsterland Sport ben ik meer bij de sport betrokken geraakt. De verrichtingen van de Lemsterlandse clubs en van Heerenveen volg ik nu vrij goed. Het zal niet zo ver komen dat ik zelf nog iets ga doen, koersbal of zoiets.

De verhoudingen in de Raad zijn heel belangrijk. Heel mooi werd dit bij de avonden voor nieuwe inwoners altijd gezegd : Je kunt in de Raad tegenover elkaar staan, na afloop moet je wel samen door die deur, met een wijsvinger in de richting van de deur, kunnen. De laatste tijd verscherpen de verhoudingen zich wat. Dat is jammer, als we wat willen bereiken moeten we zoveel mogelijk naast elkaar staan.

Er zijn wel meer dieptepunten geweest maar die vergeet ik het liefst, vooral op een avond als deze. We kunnen beter kijken naar de goede en toch gezellige punten. Daar waren b.v. onze reis naar Brussel, de “dienstreizen” naar scholen, culturele- en sportaccommodaties, de nieuwe wijk in Steenwijk als voorbeeld voor Tramdijk Oost. De bijeenkomsten aan het eind van het vergaderseizoen bij de burgemeesters, de tochtjes met de LE 50 naar het skûtsjesilen,. Dan waren er de vele bezoeken aan de Plaatselijke- en Dorpsbelangen. De Zuidwesthoek dagen, de voorbereidingen voor de WMO, het opstellen van de structuurvisie, de voorbereiding van het rapport van Wijnstra Gudde, de vertrouwenscommissie rond de benoeming van een nieuwe burgemeester. Om niet negatief te worden wil ik de bijeenkomsten over de ontwikkeling van “De Gearhing” maar niet noemen.

Een gelegenheid om meer in persoonlijk contact met ons ambtenarenkorps te komen waren de activiteiten van de Personeelsvereniging. Varen met het Pannenkoekenschip op de Maas, het Zuiderzeemuseum, zeilen met een palingaak, en zelfs een bezoek aan het casino in Groningen.

Dat casino brengt me de komst van het casino in Lemmer in gedachten. Dat was de eerste keer dat ik een motie heb geschreven. In de voorafgaande jaren heeft onze fractie nooit een motie ingediend. Het ging allemaal veel gemakkelijker en vlotter, het ging veel meer met wat we tegenwoordig mondelinge voorstellen noemen. Om de zaak zo vlot te trekken dat ook Gemeentebelangen er mee kon instemmen heb ik toen een motie geschreven met allerlei voorwaarden waaraan voldaan zou moeten worden. Die werd aangenomen. Naar ik meen met algemene stemmen maar het is mogelijk dat er een tegenstemmer is geweest. Zoals we het tegenwoordig doen met moties en amendementen is het wel beter gestructureerd.

Voorzitter, als je hier een aantal jaren rondstapt krijg je met veel mensen te doen. Voor mij een handicap want het is altijd moeilijk om de namen en gezichten bij elkaar te zoeken. Mevr. Stellingwerf heeft dat vrijdag voor een week nog ondervonden. De laatste tijd is het nog moeilijker geworden nu veel van de dames zich in het zwart hullen. Maar zij, en ook de heren onder de ambtenaren, hebben nog iets gemeenschappelijk. Tegenover mij tenminste, tegenover een ander zal het niet anders zijn. Met welke vragen ik ook kwam, er werd nooit een antwoord geweigerd. Datzelfde geldt ook voor de bodes, onze griffier en de mensen waar je minder contact mee hebt, de buitendienst. Voorzitter, ik ga afronden zodat het geen tussentijdse algemene beschouwingen worden i.p.v. een afscheidspraatje. Ik ben dankbaar voor wat ik in het Raadswerk voor de Gemeente Lemsterland en haar inwoners heb mogen doen en wil een ieder bedanken voor zijn of haar steun. We blijven contact houden, denk maar niet dat jullie helemaal van deze oude man af zijn.